Blog, marketing

Czyżbym zaczął dorastać?

Rozmawiałem teraz przez 2 godziny z Urugwajczykiem. Opowiadał mi o życiu w jego kraju. Chociaż, który to kraj jest jego? Ojciec — Urugwajczyk, matka — szwedka. Połowę życia spędził tam, połowę — tu. Ale mówi, że planuje wrócić do siebie, do ciepłego oceanu, do bardziej otwartych ludzi, do ciekawszego, pełniejszego życia. A Szwecja? Jest pięknym, ułożonym, prostym, zorganizowanym krajem, ale chyba nie dla niego.

Zagadałem również z jego dziewczyną, Niemką. Powiedziałem, że wygląda mi na Słowiankę. «No co ty? Powiedziałeś teraz największy komplement, jaki może istnieć dla mnie. Nie lubię Niemców, nie lubię, kiedy zachowuję się jak oni. Jesteśmy sztywni, nieciekawi, samolubni. Chcę być inna.»

Słuchając irlandzkiej muzyki nie da się stać w jednym miejscu, nie da się nie czuć rytmu, nie da się nie czuć pozwu krwi w środku, nie da się zapanować nad nogami. Patrzę teraz na ludzi w pubie, większość tańczy, chociaż nogi przesuwa, stojąc w miejscu. Nawet barmen tańczy podając browar.

Kilka azjatów patrzy wielkimi? oczami na to co się dzieje na około. Są zdziwieni. Nie przekonani. Europejczycy są dziwni.

Znajomy francuz stoi trochę z boku, trzyma szklankę białego wina w reku. Jako jedyny w pubie piję wino. Nie to że w Szwecji nie pije się wina. Nie pije się go w irlandzkim pubie. Jest to królestwo piwa, browaru, chmielu.

Kilka pianych dziewczyn tańczy w samym środku. Angielki? Irlandki? Wchłaniają piwo za piwem i cały czas są w ruchu.

Urugwajczyk opowiada, że ma zapewnie część krwi Charrua. 500 lat temu hiszpańscy koloniści wytępili je co do jednego — plemię było zbyt nieobliczalne, agresywne. Bronili ziemię, na której mieszkali od zawszę. Teraz po nich nie pozostało nic. Dosłownie nic. Urugwaj jest krajem zbudowanym na gruzach poprzedniej kultury, o której nikt nic nie wie. Nawet język utracono. Jest teraz tylko 3,5 mln Urugwajczyków, które uważają się za ich potomków.

Zacząłem dorastać? Stojąc w jednym miejscu w barze słyszę jednocześnie 3 różne języki. Widzę różne kultury. Widzę, jak bardzo różnie odbierają zwyczajne dla człowieka zjawiska. Inaczej reagują, inaczej siedzą, mają inne gesty i inaczej się uśmiechają. Jeszcze w Związku Radzieckim w szkole uczono mnie, że świat «ma wiele kolorów». To zastanawiające, ale te kolory zobaczyłem dopiero w Stockholmie. Kiedy mam 31 lat.