Blog, marketing

Strach jest poważnie wkurwiający. Potrafi zawładnąć całym mózgiem, każdą, dosłownie każdą jego częścią i zablokować wszystkie rozsądne posunięcia. Bardzo się bałem przed wyjazdem do Szwecji. Chodziłem ciągle nie pewny swojej decyzji, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Ostatnie dni nawet nie spałem normalnie.

Jak przyjechałem do Stockholmu, prawie codziennie miewałem mocne zmiany nastroju. Od «Bez sensu. Co ja tutaj w końcu robię?» do wręcz samo destrukcyjnych myśli «Zrobię wszystko, żeby wytrzymać». I codziennie czułem ten chłodek w środku samego siebie. Wiedziałem, że jeżeli się rozwinie — będę sparaliżowany, po prostu zablokuje mnie, nie będę w stanie nic zrobić.

Pierwsze dni w pracy siedziałem za biurkiem patrzyłem tępo przed siebie z jedyną ciągłe wracającą myślą w głowie: «Nic nie rozumiem, do licha, gdzie ja jestem? Co się dzieję, co ci ludzie mówią do siebie, do mnie? Nie dam rady, przecież nawet nie wiem jak spytać drogę do sklepu.»

Strach jest zawsze we mnie. Gdzieś między wątrobą i płucami. Nigdy nie udało mi się pozbyć go, nie czuć. Dlatego też uważam, że jest on rzeczą normalną. Codzienną. Zwykłą. To jest część mnie samego. Rozumiem, że on przecież podświadomie broni moje życie. Broni przed wszystkim co jest dla niego nieznane lub obce. Dla niego najważniejsze jest, żebym siedział w ciepełku i pił piwko oglądając telewizję. Wtedy ten chłodek odchodzi.

Ale czy o to chodzi w moim życiu? Czy mam być ciągle niewolnikiem własnych obaw? Czy mam się zamknąć w jego (nie moich) czterech ścianach? Mam pozwolić decydować za mnie? Uważam, że ta walka trwa i będzie trwała przez całe życie.

Moja najlepsza metoda jest robienie dokładnie na odwrót. Chcesz żebym został w wygodnym Białymstoku? — nie ma opcji, zaryzykuję! Chcesz, żebym się poddał i wrócił już teraz — nie ma opcji, wytrzymam do końca! Chcesz, żebym powiedział, że nie dam rady już na samym początku? — nie ma opcji, będę próbował do skutku!

Wiem, że popełniam sporo błędów w swojej walce. Wiem, że przez to nie wszystkie drogi są najprostsze i najłatwiejsze. Wiem, że nie jest łatwo ludziom, których kocham (szczególnie mojej wyjątkowej żonie). Ale wiem też, że walczę, że niezależnie od porażek, myślę i idę znów naprzód. Że nie poddanie się strachowi rozwija i kształci 3 razy szybciej. I że marzenia się spełniają.

Ciekawe jest to, że w Stockholmie w ciągu 2-ch miesięcy spotkałem więcej ludzi z podobnym podejściem do życia niż za 9 lat w Białymstoku i za całe życie na Białorusi. Ciekawe jest to, że strach w dzisiejszych czasach prawie zawsze jest bezpodstawny. Ciekawe to, że z każdym takim małym zwycięstwem przesuwasz się o jeden poziom wyżej.

Dlatego marzę o czerwonym domku na brzegu jeziora, o locie balonem, o nauce dwóch nowych języków, o podróży łódką dookoła świata, o kilku miesiącach w Indonezji, o zobaczeniu wielkich lasów, jezior, gór, lodu, piachu. A niby dlaczego nie? Dlatego, że mam ten chłodek w środku? — Nie ma takiej opcji!